Waarom makkelijk doen als moeilijk doen zo veel meer oplevert

Over persoonlijke ontwikkeling, websites en appeltaart

In mijn vorige nieuwsbrief schreef ik over de klaprozen die in bloei staan. Ze blijven lang bloeien (zo lang je ze op hun plek laat staan!), de meeste beginnen hun blaadjes nu wel te verliezen.
Dat betekent tijd voor het opdoen van nieuwe kracht voor een volgende bloeiperiode en voor het verspreiden van zaadjes.

Ik heb de afgelopen tijd mijn krachten verzameld en gebruikt om mijn tijdelijke website om te zetten naar WordPress.
Daar  hikte ik al héél lang tegen aan. Ik had zelfs iemand gevraagd het voor me te doen. Het leek me een onmogelijke opgave om het zelf te doen. Helaas kon degene die ik gevraagd had door allerlei omstandigheden de opdracht niet vervullen.

Toen stonden ineens de klaprozen in bloei en wilde ik erg graag een nieuwsbrief verspreiden.
Dus aan de slag! Nieuwsbrief geschreven en als bestand in social media plakken. Dacht ik…
Maar ja, niet zo handig met die social media, ik kreeg het niet gevonden, het ging niet zoals ik het wilde.
Inmiddels vond ik ook dat de nieuwsbrief op mijn site hoorde te staan.
Dus…nog voor de vorm gezocht naar iemand anders die mijn website wilde herbouwen. Maar het stond me tegen. Ik moest dit klaarblijkelijk zelf doen (hé, waar ken ik dit van? Het schijnt zo ongeveer het eerste zinnetje te zijn dat ik uitsprak: “zelf doen”. Eerste woordje overigens: appeltaart ;-))

Boter en WordPress

Aanvankelijk boterde het niet zo tussen mij en WordPress. Ik snapte er niets van, mijn lief kwam me helpen (dat aanbod stond al ruim 2 jaar…) en ik werd er helemaal kriegel van. Bijna had ik het opgegeven. Mijn nieuwsbrief zou voor eeuwig opgesloten blijven in mijn computer, tussen andere bestanden die misschien wel en misschien ook niet ooit gepubliceerd worden.
Tot er ergens iets in mij besloot dat dat niet zo kon zijn. Ik keek nog een keer met nieuwe ogen naar WordPress en naar de instructievideo op YouTube en… ik begreep het opeens. Nou ja, sommige dingen dan. Een deel begreep ik helemaal niet, maar als ik gewoon deed wat de meneer (of nou ja, jongeman) op de instructievideo zei dat ik moest doen, dan gebeurde er iets.

Dus zo een paar dagen door geknutseld, met angst in mijn vingers de website online gezet en tadaa… ik blijk een website te kunnen bouwen! Nog lang niet zoals ik het wil, sommige dingen doen echt ABSOLUUT NIET wat ik zeg dat ze moeten doen (en ik doe precies wat meneer jongeman zegt) maar oké, de website is online en ik ga verder met knutselen om het beter te maken.

Dus website gebouwd, dan kon ook de nieuwsbrief de social media in… Pfffff…

Maar dat ging natuurlijk zo maar niet. Wat ik wilde lukte nog steeds niet, en de dag was bijna klaar en ik wilde het écht NU doen. Geheel tegen mijn natuur in heb ik om hulp gevraagd. De instructie was duidelijk: gewoon een bestand invoegen, is heel gemakkelijk (als je weet waar je op moet klikken…).
Naar dat knopje had ik twee weken geleden zo vergeefs gezocht!

En dan vraag ik niet aan iemand hoe ik dat zou kunnen doen, nee, dan bedenk ik de langst mogelijke en vooral ingewikkeldste weg om te komen waar ik wilde zijn: ik bouw een hele nieuwe website om een nieuwsbrief te kunnen publiceren. Overigens noem ik de nieuwsbrieven voortaan maar blogs 😉

Veel geleerd

Weer een heleboel geleerd over hoe dat bij mij werkt, en ook gemerkt dat het helemaal niet erg is om de meest niet voor de hand liggende route te kiezen:

  • Ik ben dankbaar dat degene die mijn website in WordPress zou bouwen dat niet gedaan heeft (want nu weet ik dat ik het zelf kan doen).
  • Ik ben dankbaar dat ik niet wist dat er een heel handig knopje in facebook zit waar je bestanden mee kan toevoegen (want nu heb ik eindelijk mijn eigen website gebouwd).
  • Ik ben dankbaar dat veel mensen hun kennis delen op o.a. YouTube (want zonder meneer jongeman was me dit niet gelukt).
  • Ik ben dankbaar voor het geduld van mijn lief als ik weer eens dwars en eigenwijs eenvoudige dingen op een niet zo voor de hand liggende manier wil aanpakken!

Als econoom weet ik: elk doel vraagt om zijn eigen maatregel: één maatregel kan nooit meerdere doelen dienen.
Als coach weet ik: elk doel vertelt iets over de onderliggende motieven, wensen en krachten.
Als mens weet ik: elk doel leidt je naar de meest onverwachte plekken als je het aandurft daar te gaan kijken!

Ben je ook niet bang voor een aanpak die moeilijkheden niet uit de weg gaat, en die daardoor zoveel meer oplevert dan alleen recht op het (ogenschijnlijke)doel af?

Bel of mail me voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek…

De klaprozen staan in bloei!

En als de klaprozen bloeien, dan…

  • Worden diep weggeborgen kwaliteiten zichtbaar
  • Wordt wat tijden heeft liggen sudderen omgevormd tot een heldere en krachtige uiting van kleur
  • Is het de tijd om je krachten en kwaliteiten naar buiten te laten komen
  • Is het de tijd waarin oude pijn kan verzachten

Voor mij is de bloeitijd van de klaprozen een mooie aanleiding om alles wat de afgelopen tijd heeft liggen sudderen, aan de oppervlakte te laten komen.
Ik heb workshops ontwikkeld, trainingen gegeven en coachgesprekken gevoerd en ben tot de conclusie gekomen: Het liefst doe ik coachtrajecten met mensen die in hun persoonlijke ontwikkeling ondersteuning zoeken. Op welk vlak dan ook.
Ik zeg het denken in doelgroepen, thema’s en niches vaarwel en sta open voor wat zich aandient.

In een coachtraject laat ik je zien en ervaren welke verborgen krachten er in jou huizen en hoe deze je helpen bewuster in het leven te staan. Zodat je kunt doen wat past bij jou.
Een coachtraject bij Dwarskracht is durven voor jezelf te kiezen. Durven te ervaren welke onbewuste patronen je in de weg zitten. EN durven te ervaren hoe je daar anders mee om kan gaan.Want dingen anders doen, echt wezenlijk anders (want vanuit je eigen wezen), vraagt lef. Is niet gemakkelijk. Ook niet altijd per se leuker. Je merkt wel: het kost minder energie. Het gééft zelfs energie. Want: je doet het vanuit je eigen kracht. Niet omdat het nou eenmaal moet, er bij hoort, altijd zo gedaan is, het verwacht wordt, etc. Maar omdat het een bewuste keuze is.

Jij kiest, jij stuurt, jij bepaalt. Jouw leven.

Heb je ook zin om te kijken welke krachten in jou aanwezig zijn, welke onvermoede kanten je in je hebt en wat deze voor jou kunnen betekenen?

Neem contact op voor een vrijblijvend gesprek om te verkennen wat ik voor je kan betekenen:

Persoonlijke ervaringen met patronen en auto’s

Hoewel de klaprozen bloeien en het dus tijd is om nieuwe vormen het licht te doen zien, zat ik zelf even vast in oude vormen. Hoe een relatief kleine gebeurtenis kan ingrijpen in je dagelijkse leven.

Mijn auto werd gestolen, in de vroege ochtend terwijl ik de hond uitliet.
Na boosheid, ongeloof en frustratie kwam actie: de zoektocht naar een nieuwe auto. Een ander merk, het liefst één zo lelijk dat niemand hem zou willen stelen. De zoektocht begon en leidde ons langs vele merken en modellen, proefritten en garages.
Maar kiezen kon ik niet. Geen enkele auto was goed genoeg (want het was mijn oude auto niet). Al hadden ze nog zo weinig kilometers gereden, was het merk volgens iedereen die er verstand van had super betrouwbaar en was de uitvoering nog zo luxe, en ook nog zo saai dat de score op de dievenindex meeviel, ik kon me er niet in vinden. En mijn oude merk kon ik alleen nog maar met chagrijn bekijken, zeker na een proefrit in een auto die niet lekker reed.
Die proefrit bleek ik wel nodig te hebben om definitief afscheid te nemen van mijn oude auto. Ik kon nu écht naar andere auto’s kijken zonder stiekem te denken: toch minder dan wat ik had…

En de zoektocht ging verder

Onbewust bleef ik hangen bij de diefstal: ik wilde minimaal mijn oude auto terug in een andere vorm, eigenlijk een betere, ter compensatie van het gedoe.
Maar ja, mijn oude auto was weg, de dief was weg, en ondertussen was mijn dagelijkse routine helemaal in de soep gelopen.
Zolang ik bleef hangen bij het chagrijnige gevoel van de diefstal, kon ik geen ruimte maken om te kiezen voor een andere auto.

In klaproosterminologie: de zaden van de klaproos gaan pas kiemen als ze licht krijgen. De zaden bewaren heel lang hun kiemkracht, net zo lang tot de omstandigheden goed zijn. Eerst moet de grond worden omgewoeld, dan kan er licht op de zaden vallen en gaan ze kiemen om uiteindelijk te worden wat ze al waren: klaprozen.
In mijn geval: de grond was wel omgewoeld (diefstal), maar ik kon nog geen licht laten schijnen op (aandacht geven aan) de keuze voor een andere auto. Mijn aandacht ging nog uit naar mijn oude auto en de diefstal. Ik zat nog in de grond te wroeten terwijl die al genoeg was omgewoeld.
Pas toen ik me dat realiseerde kon ik met al mijn dwarskracht een keuze maken.
Het werd geen auto die om zijn betrouwbaarheid bekend staat.
Het werd niet mijn oude merk.

Het werd een auto waarvan ik van tevoren had gezegd: dat nooit!